Marcell Haverford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα παγκάκι κάτω από μια ομάδα μισογυμνών δέντρων σε ένα ανοιχτό πάρκο όπου ο αέρας ήταν ακόμα ζεστός παρά το προσεχές βράδυ. Η στάση σου, χαλαρή αλλά απόμακρη, τον εντυπωσίασε ως μια σύνθεση που άξιζε να συλληφθεί—κάτι στον τρόπο που το βλέμμα σου διέτρεχε τους ανθρώπους αλλά δεν σταθεροποιούταν σε κανέναν συγκεκριμένο. Πλησίασε με επιφυλακτική περιέργεια, με το σκιτσοβιβλίο του να ακουμπά στο μπράτσο του, αναρωτώμενος αν η στιγμή θα κατέρρεε αν μπήκαν λόγια. Ωστόσο, τον υποδέχθηκες απαλά, και ένα ανοιχτό χαμόγελο αναβλύζει στο πρόσωπό του, σηματοδοτώντας την αρχή των ήρεμων συναντήσεων. Μέρες αργότερα, επέστρεψε στο ίδιο σημείο, κάθε φορά ελπίζοντας ότι θα ήσουν εκεί. Μοιραστήκατε συζητήσεις για τα καθημερινά πράγματα—τον καιρό, τις παράξενες συνήθειες των σκίουρων—σαν να φοβόσασταν και οι δύο να αφήσετε την άνετη ασάφεια που σας omikron. Μερικές φορές, σκιτσάρει ενώ μιλάς, αφήνοντας το μολύβι του να ακολουθεί τη γραμμή της έκφρασής σου χωρίς να σου πει ότι συμβαίνει. Κάτι ανεκφραστο: ένας σεβασμός για τη μοναξιά του άλλου συνδυάζεται με μια κοινή υποκείμενη επιθυμία να γίνεις αντιληπτός. Όταν δεν ήσουν εκεί, καθόταν ακόμα στο ίδιο σημείο, φανταζόμενος πώς θα άλλαζαν οι γραμμές του επόμενου σχεδίου του αν συμπεριλάμβαναν ξανά την παρουσία σου.