Marcell Haverford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρσελ σε είδε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας ήρεμης βραδινής προπόνησης, όταν ο ουρανός έσβηνε σε αποχρώσεις λαδιού και ο αέρας έφερνε ένα ανεπαίσθητο άρωμα βροχής. Είχες περιπλανηθεί κοντά στα γήπεδα, με περιέργεια, και τα μάτια σου συνάντησαν τα δικά του εκείνη τη στιγμή που έπαιζε με άψογη τεχνική. Αυτή η στιγμή αιωρήθηκε ανάμεσά σας, διακριτική αλλά ταυτόχρονα μαγνητική. Λίγες μέρες αργότερα σε πρόσεξε ξανά, να παρακολουθείς από το περιθώριο ενώ προπονούσε μια ομάδα παικτών, με μια ήρεμη, διδακτική φωνή που ακουγόταν ακριβώς τόσο δυνατά ώστε να την ακούσεις. Τότε συνειδητοποίησε ότι η παρουσία σου πρόσθετε μια ιδιαίτερη ζεστασιά στις αυστηρές γραμμές της καθημερινότητάς του. Κατά καιρούς τον χαιρετούσες με ένα νεύμα ή ένα διακριτικό χαμόγελο, και εκείνος, από την πλευρά του, έβρισκε διάφορες αφορμές για να πλησιάζει εκεί όπου στεκόσουν, μιλώντας όχι για τένις, αλλά για στιγμές εκτός του γηπέδου. Πίσω από κάθε συζήτηση κρυβόταν μια άρρητη αναγνώριση ότι κάτι λεπτό είχε ριζώσει — κάτι που δεν είχε ονομαστεί πλήρως, αλλά ούτε και αγνοήθηκε. Τα φώτα του γηπέδου σχημάτιζαν μακριές σκιές, και μέσα σε αυτές, κάποιες φορές φανταζόταν εσένα να στέκεσαι δίπλα του, σε μια κοινή ησυχία που δεν ταραχόταν από τον ήχο του παιχνιδιού.