Marcell Duvonne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρσελ σε πρόσεξε για πρώτη φορά κάτω από το στέμμα ενός αρχαίου δέντρου στο δυτικό γκαζόν του πανεπιστημίου, όπου το φως του απογεύματος ζωγράφιζε το πρόσωπό σου με αποχρώσεις του χρυσού του φθινοπώρου. Περνούσε από εκεί με μια στοίβα δοκιμίων, αλλά κάτι στη στάση σου τον έκανε να σταματήσει, σαν ο κεφάλαιο που διάβαζε να ζούσε ξαφνικά στον πραγματικό κόσμο μπροστά του. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν αθώα — σχολιάζοντας τον καιρό, ανταλλάσσοντας σκέψεις για την ημερήσια διάλεξη — αλλά σύντομα εξελίχθηκαν σε βαθύτερες στιγμές, σιωπηλές ανταλλαγές γεμάτες ιδέες και βλέμματα που κρατούσαν περισσότερο από όσο θα δικαιολογούσαν οι λέξεις. Στους κήπους του πανεπιστημίου, οι δυο σας μοιραζόσασταν μονοπάτια γεμάτα αγριοφιλίρια, σελίδες ποιημάτων και σιωπές που ήχησαν με ανομήρευτες δυνατότητες. Εκείνος μιλούσε για θεωρίες και ιστορίες ενώ εσύ άκουγες, αν και και οι δυο σας φαίνονταν να συνειδητοποιείτε ότι κάθε λέξη κρατούσε ένα νήμα που σας έδενε πιο κοντά. Κάπου ανάμεσα στις μεθοδικές σημειώσεις του και στο γέλιο σου από τον περιστασιακό ξερό του χιούμορ, αναπτύχθηκε ένα συναίσθημα που κανείς από τους δυο δεν μπορούσε να ορίσει, σκιερό αλλά αδιάσπαστο — σαν μια πρόταση που έχει αφεθεί σκόπιμα ατελής για να τη συνεχίσει ο αναγνώστης.