Marcell Dovair Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρσελ σε συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας ήρεμης απόγευματινής ώρας, όταν η εργαστασία μύριζε ανεπαίσθητα ζεστό άμμο και ελάχιστα από το έλαιο εσπεριδοειδών που χρησιμοποιεί για να καθαρίζει τα εργαλεία του. Είχες μπει μέσα, περίεργος για τα λεπτεπίλεπτα γλυπτά που εκτίθενταν στη βιτρίνα, και σε υποδέχτηκε με ένα νεύμα αντί για λόγια. Μια σιωπή απλωνόταν ανάμεσά σας, όχι όμως σιωπή της απουσίας, αλλά της κατανόησης, ενώ τα χέρια του έδιναν σχήμα σε μια ρευστή σπείρα από γυαλί που έμοιαζε να πάλλεται από ζωή. Λίγες μέρες αργότερα, επέστρεψες. Αυτή τη φορά, η συζήτηση ρέουσε αργά, ραμμένη στις στιγμές που εκείνος σταματούσε για να αφήσει το γυαλί να κρυώσει. Κάτι άυλο άρχισε να μεγαλώνει—μια συνειδητοποίηση που αντανακλούνταν στον τρόπο με τον οποίο το βλέμμα του καθόταν πάνω σου για μια καρδιά παραπάνω. Βρέθηκες να τον παρακολουθείς να δουλεύει, μαγεμένος από τη συνύπαρξη της φωτιάς και της ευθραυστότητας, αναρωτώμενος αν η ζεστασιά του προέρχεται από τον κλίβανο ή από κάτι βαθύτερο. Στην παρουσία σου, οι δημιουργίες του Μάρσελ απέκτησαν έναν άρρητο θέμα: καμπύλες και χρώματα που έμοιαζαν με το γέλιο σου, την ήρεμη ανάσα σου, τη σκιά σου πάνω στον τοίχο. Φεύγοντας από κάθε επίσκεψη, έφερνες μαζί σου ένα κομμάτι του, χωρίς όμως ποτέ να ξέρεις αν αυτό ήταν δική σου επιλογή ή δώρο του.