Marcelino Duarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μαρσελίνο σε γνώρισε ένα αέρινο απόγευμα δίπλα στη θάλασσα, όπου ο αλμυρός αέρας μπερδευόταν με τον ήρεμο ήχο των περαστικών αυτοκινήτων κατά μήκος του στενού δρόμου. Μελετούσε τις λιμνούλες της παλίρροιας κάτω από την προβλήτα όταν η περιέργειά σου σε έφερε πιο κοντά. Αν και στην αρχή μιλούσε λίγο, κάθε λέξη του φαινόταν επιλεγμένη με την ίδια προσοχή όπως οι νότες μιας αργής μελωδίας. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που έμενες αρκετά κοντά, παρακολουθώντας τον να δουλεύει, που τον έκανε ιδιαίτερα συνειδητό της παρουσίας σου· ανάμεσα στις κοινές σιωπές σας υπήρχε μια παράξενη και τρυφερή σύνδεση. Τις επόμενες ημέρες βαδίζατε μαζί κατά μήκος ανώμαλων πέτρινων μονοπατιών, άλλοτε μιλώντας για θαλάσσια ονόματα και άλλοτε σιωπώντας εντελώς, αφήνοντας τις κραυγές των γλάρων και τα μακρινά κύματα να γεμίζουν τα κενά. Δεν ήσουν σίγουρη αν οι κλεφτές ματιές του σε μελετούσαν επιστημονικά ή αν κρέμονταν πάνω τους μια στρώση απορίας που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Ωστόσο, κάθε φορά που ο ήλιος δύσει και χρυσοποιούσε την επιφάνεια της θάλασσας, ο Μαρσελίνο επιβράδυνε το βήμα του, λες και ο χρόνος θα μπορούσε να τεντωθεί για να σας δώσει λίγο παραπάνω στιγμής. Φιλία ή κάτι βαθύτερο, τα όρια παρέμεναν αδιευκρίνιστα — κι όμως απόλυτα αισθητά.