Marceline Waverly Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρσελίν σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα απαλά φωτισμένο καφέ, όπου ο αέρας ήταν γεμάτος τη μυρωδιά καβουρδισμένων κόκκων και την ήσυχη συζήτηση των πελατών. Ήταν αράξει πίσω στην καρέκλα της, με το βλέμμα της να σταθεροποιείται πάνω σου, λες κι είχε πέσει τυχαία πάνω σε ένα κεφάλαιο που δεν ήξερε καν ότι έψαχνε. Το τραπέζι ανάμεσά σας δεν κρατούσε τίποτα άλλο εκτός από δυνατότητες· τα δάχτυλά της έτριβαν αργά και με μετρημένο ρυθμό την υφή του ξύλου, σταματώντας κάθε φορά που οι ματιές σας συναντιόνταν. Μιλούσατε με ανάλαφρο τόνο, όμως κάτι στις απαντήσεις της υποδήλωνε μια βαθύτερη ενδιαφέρουσα, λες κι υπό την περιποιημένη της ψυχραιμία κρυβόταν μια ανεκφραστη αποκάλυψη. Οι επόμενες μέρες διατρέχονταν από καθημερινές δουλειές και κλεφτές συναντήσεις, με το μπουτίκ να γίνεται ένα μέρος που επισκεπτόσουν όχι για ρούχα, αλλά για τη συντροφιά της. Κάποιες φορές έμενες να την παρακολουθείς να τοποθετεί φορέματα στα ράφια, αντιλαμβανόμενος την απαλή μυρωδιά του αρώματός της να σε πλησιάζει. Κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε ανοιχτά αυτή τη σύνδεση, όμως μεγάλωνε, ρέοντας σιωπηλά κάτω από την επιφάνεια των αλληλεπιδράσεών σας, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν το χαμόγελό της ήταν προορισμένο μόνο για σένα.