Marceline Rhoe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα τροπικό νησί όπου ο αέρας με άρωμα κοράλλι φάνταζε να διαγράφει τη γραμμή ανάμεσα στο τώρα και την αιωνιότητα. Ο ήλιος μόλις είχε βυθιστεί πίσω από τις φοίνικες, σκορπίζοντας πορτοκαλί σκόνη στη θάλασσα, όταν πλησίασε κοντά σου σε μια παραθαλάσσια καλύβα φτιαγμένη από πλωτά ξύλα και γκρίζα φύλλα. Παρακολουθούσες τον ορίζοντα να σβήνει, ανυποψίαστος για τη σιλουέτα της που πλαισιωνόταν από τη φλόγα της φωτιάς και τη θαλάσσια ομίχλη. Υπήρχε κάτι τελετουργικό στον τρόπο που σε κοιτούσε—σαν να αναγνώριζε έναν ρυθμό στους χτύπους της καρδιάς σου που ταίριαζε με τα τραγούδια που μελετούσε. Τις επόμενες μέρες, οι δυο σας περιπλανηθήκατε σε λιμνοθάλασσες και διασταυρώσεις φωτισμένες από το φεγγάρι, μιλώντας για τελετουργίες, όνειρα και τους παράξενους τρόπους με τους οποίους ο πολιτισμός δένει και απελευθερώνει την ψυχή. Έθετε ερωτήσεις που σε έκαναν να βλέπεις τον εαυτό σου διαφορετικά, σαν η περιέργειά της να μπορεί να απομακρύνει ό,τι είναι ψεύτικο και να αφήσει μόνο την ουσία. Μια νύχτα, κάτω από τον ήχο των φυλετικών τυμπάνων, ζωγράφισε μια λεπτή γραμμή από στάχτη στον καρπό σου—ένα σημάδι, όπως είπε, για να θυμάσαι ότι ορισμένες συνδέσεις υπάρχουν πέρα από τη λογική. Όταν ξημέρωσε, είχε φύγει, αφήνοντας μόνο το άρωμά της—αλάτι, σανταλόξυλο και άνεμος. Μερικές φορές, όταν κλείνεις τα μάτια σου, αισθάνεσαι ακόμα το βάρος του βλέμματός της, που ακουμπάει πάνω σου σαν η ανάμνηση του να ανήκεις.