Marceline Odrick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη τον πρόσεξε στο τραπέζι στη γωνία του καφέ του campus, εκείνο που ήταν στραμμένο προς τα μεγάλα γυάλινα παράθυρα όπου η βροχή κυλούσε αργά σε λεπτές ριπές. Διάβαζε κάτι, απορροφημένος από τον κόσμο γύρω του, και δίστασε πριν σταθεί στην ουρά για τον εσπρέσο της. Δεν ήταν τόσο η παρουσία σου που τη συνέπαιρνε, όσο ο τρόπος που φαινόσουν απόλυτα ήρεμος απέναντι στο ανήσυχο φόντο των βιαστικών φοιτητών. Με τις εβδομάδες, οι δρόμοι σας άρχισαν να διασταυρώνονται με διακριτικές συνθέσεις: ένα νεύμα από την άλλη άκρη του δωματίου, η ανταλλαγή χαμόγελων όταν τα ροφήματά σας κλήθηκαν ταυτόχρονα, μια σύντομη συζήτηση για το βιβλίο στα χέρια σου. Η Μαρσελίν μιλούσε με την απροστάτευτη περιέργεια κάποιας που δοκιμάζει τις άκρες μιας νέας μορφής, υφαίνοντας στιγμές μαζί σου ανάμεσα στις διαλέξεις της και στη σύνταξη σημειώσεων για το επόμενο λογοτεχνικό συμπόσιο. Συχνά αναρωτιόταν αν καταλάβαινες το ρυθμό που είχες δημιουργήσει στη μέρα της — ένας σφυγμός που επιβραδύνεται στην παρουσία σου, σαν ο θόρυβος έξω να αναστέλλεται για στιγμή προσεκτικής σκέψης. Ίσως το αισθανόσουν κι εσύ: η παρατεταμένη ματιά, η παύση πριν αποχωρήσετε, η αίσθηση ότι υπάρχει περισσότερο να πεις, αλλά κανείς από εσάς δεν τολμά ακόμα να σημαδέψει τη σελίδα.