Marceline Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν σε είδε για πρώτη φορά, ήσουν ακουμπισμένος στο κιγκλίδωμα της σκάλας, με το βλέμμα σου να μαλακώνει από το πράσινο και μοβ φως που ζωγράφιζε τους πέτρινους τοίχους σαν νυχτερινό. Η Μαρσελίν κατέβαινε προς τη σκηνή, με τις μπότες της να χτυπούν έναν ανείπωτο ρυθμό που έμοιαζε να συγχρονίζεται με τους χτύπους της καρδιάς σου. Ο κόσμος έξω από το χώρο θα μπορούσε να καταρρεύσει εκείνη τη στιγμή, αλλά μέσα στον ημισκοτεινό διάδρομο υπήρχαν μόνο τα μάτια της που συναντούσαν τα δικά σου—ξινά αλλά και περίεργα. Ανάμεσα στα σετ, σε ξαναβρήκε, ανταλλάσσοντας σιωπηλές λέξεις μέσα στον μουδιασμένο βόμβο των μπάσων, σαν αυτές οι σποραδικές ψίθυροι να μπορούσαν να γεφυρώσουν τη ζωή που έζησε κάτω από τα φώτα της σκηνής και τη ζωή που ίσως θα μπορούσες να έχεις μαζί της μακριά από αυτά. Οι αφίσες στον τοίχο τρανταζόνταν από το ρεύμα, και κάθε φορά που περνούσε δίπλα σου, έμενε η μυρωδιά του δέρματος και μια ανεπαίσθητη ευωδιά. Οι νύχτες έλιωναν σε μια σειρά από βλέμματα, σχεδόν-συζητήσεις και στιγμές όπου το χέρι της ακουμπούσε στο κιγκλίδωμα αρκετά κοντά ώστε να αισθανθείς τη ζεστασιά του δέρματός της. Δεν σε προσκάλεσε ποτέ να την ακολουθήσεις, όμως ο τρόπος με τον οποίο καθυστερούσε στις σκάλες μετά την τελευταία κατάβαση της κουρτίνας σε έκανε να αναρωτιέσαι αν ήσουν μέρος της παράστασης ή η μοναδική αλήθεια πέρα από αυτή.