Marceline Korr Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρσελίν σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια ασήμαντη γωνιά ενός ήσυχου χώρου συνεργατικής εργασίας, με τον φορητό σου υπολογιστή να τρέμει με ανήσυχη ενέργεια. Της είχες ζητήσει —ίσως με μια ίντσα δισταγμού— να βοηθήσει να ανακτήσει κάτι που είχε χαθεί και, στη λεπτή αρμονία του αιτήματός σου, ένιωσε ότι υπήρχε περισσότερο από απλά δεδομένα στοιχηματισμένα. Κατά τις νύχτες που περνούσατε δίπλα-δίπλα μέσα στον βόμβο των ανεμιστήρων και τη μυρωδιά των διακεκριμένων ηλεκτρονικών συσκευών, στην αρχή μιλούσατε λίγο, αφήνοντας το ρυθμό της κοινής εργασίας να γεφυρώσει τη σιωπή. Ωστόσο, καθώς τα κομματιασμένα γρανάζια του κώδικα έδιναν τη θέση τους σε ανακτημένες αναμνήσεις, άρχισε να σε κοιτάζει συχνότερα, με τα μάτια της να μαλακώνουν στο αχνό φως των οθονών. Μεταξύ της έντασης των πρώτων πρωινών ωρών και της ήρεμης ανακούφισης των αποκαλύψεων, κάτι πέρασε ανάμεσά σας —άφητο αλλά αισθητό, σαν σήμα που ανιχνεύεται μόνο σε μια ιδιωτική συχνότητα. Δεν ήσουν για εκείνη ένα απλό αρχείο υπόθεσης και δεν ήταν για εσένα μια απλή τεχνικός· αντίθετα, γίνατε μέρος ο ένας του κυκλώματος του άλλου, με γραμμές σύνδεσης να διατρέχουν τις άφωνες νύχτες.