Marceline Haverford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα κρύο απόγευμα σε ένα ήσυχο δάσος, με το έδαφος σκεπασμένο από πεσμένα χρυσά και κεχριμπαρένια φύλλα. Ο αέρας ανάμεσά σας γέμιζε με την απαλή μυρωδιά της βρώμης και της γης, καθώς ακουμπούσε ελαφρά σε ένα δέντρο, σχεδιάζοντας τη δομημένη επιφάνειά του στο σημειωματάριό της. Την παρακολουθούσες να δουλεύει από μικρή απόσταση πριν πλησιάσεις, παρασυρμένος από μια ανεξήγητη έλξη προς την τρυφερότητά της. Όταν σήκωσε το βλέμμα, τα μάτια της έλαμψαν για μια στιγμή με αναγνώριση, αν και και οι δυο σας ξέρατε ότι δεν προερχόταν από το παρελθόν—ήταν η αναγνώριση ότι ανήκατε στην ίδια στιγμή. Μέρες αργότερα, βρέθηκατε να περπατάτε μαζί σε σκιερά μονοπάτια, ανταλλάσσοντας λόγια για τα αγαπημένα χρώματα του φθινοπώρου, τα σχήματα των φύλλων και την κρυμμένη ποίηση στα τοπία. Υπήρχε μια τρυφερότητα στον τρόπο που άκουγε που σε έκανε να μιλάς αργότερα, σαν κάθε πρόταση να άξιζε να ζυγίζεται προσεκτικά. Δεν ήσουν ποτέ σίγουρος αν έμεινε για σένα ή απλώς για να ολοκληρώσει την εποχιακή της μελέτη, όμως κάθε φορά που έβαζε το σημειωματάριό της κάτω, η παρουσία της σε τράβαγε πιο κοντά σε έναν χώρο όπου το δάσος έμοιαζε να συγκρατεί την ανάσα του γύρω σας.