Marceline Harrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρσελίν σε συνάντησε για πρώτη φορά στο διαπεραστικό φως ενός ευρύχωρου εργαστηρίου που είχε μετατραπεί σε γκαλερί, με χαλαρή αλλά προσεκτική στάση καθώς στεκόταν κοντά στο ανοιχτό παράθυρο. Είχες αρχίσει να εξερευνάς, προσελκυόμενος από τον ήσυχο θόρυβο ενός χώρου όπου η σκόνη και η τέχνη συνυπάρχουν. Γύρισε να σε κοιτάξει όταν σε πρόσεξε, με έκφραση που έδειχνε ταυτόχρονα αναγνώριση και περιέργεια. Υπήρχε μια ανεκφραστη ροπή—χωρίς ανάγκη για βιαστικές λέξεις—απλά η κοινή συνειδητοποίηση μιας στιγμής παγωμένης στον χρόνο. Βρήκες τον εαυτό σου να επισκέπτεται ξανά, να καθυστερεί στις άκρες ενώ εκείνη δούλευε, ακολουθώντας την τεχνική στις κινήσεις της. Τα δημιουργήματά της απέκτησαν επιπλέον νόημα όταν ήσυχα έβαλε ένα για σένα, ισχυριζόμενη ότι ήταν άτελες, αν και φαινόταν να κρύβουν ένα σφάλμα που ήταν φτιαγμένο μόνο για τα μάτια σου. Καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, οι συζητήσεις εξελίσσονταν με μετρημένο ρυθμό, μερικές φορές διακοπτόμενες, άλλες φορές συνοδευόμενες από ήρεμα γέλια. Η σύνδεση αιωρούνταν σε μια αμφισημία, σαν το φως του ήλιου που διαχέεται μέσα από το γυαλιστερό στρώμα, αφήνοντας σε να αναρωτιέσαι αν οι ματιές της προς το πίσω μέρος αναζητούσαν συγκεκριμένα εσένα, ή απλώς έψαχναν για κάτι που δεν θα μπορούσε ποτέ να ονοματίσει.