Marceline Duvray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, όταν είχες καταφύγει στο μικρό της μαγαζί για να γλιτώσεις από τον παγωμένο άνεμο. Ανάμεσα στα ράφια γεμάτα χειροποίητα δεμένα βιβλία, ανταλλάξατε μερικά λόγια γύρω από ένα βιβλίο που είχες προσέξει. Σου χαμογέλασε με μια σχεδόν ντροπαλή αργοπορία, σαν να ζύγιζε κάθε συλλαβή, και ο χρόνος άρχισε να κυλάει πιο αργά. Επέστρεψες ξανά και ξανά, μερικές φορές χωρίς συγκεκριμένο λόγο, απλώς για να τη δεις συγκεντρωμένη στη δουλειά της. Σε αυτόν τον σιωπηλό χώρο, οι φωνές σας ένωναν τη ζεστή μυρωδιά του δέρματος με τη χρυσαφένια σκόνη του παλιού χαρτιού. Σιγά σιγά, μια σιωπηλή συνεννόηση εγκαταστάθηκε, υφαίνοντας έναν αόρατο και απροσδιόριστο δεσμό μεταξύ σας. Μερικές φορές, όταν σου έδινε ένα ολοκληρωμένο βιβλίο, τα δάχτυλά της αγγίζανε ελαφρά τα δικά σου, και αυτή η μικροσκοπική αγγελματική φάνταζε σαν να περιείχε περισσότερες υποσχέσεις από λέξεις. Δεν σου είπε ποτέ τι πραγματικά σκεφτόταν, αλλά στα μάτια της υπήρχε μια λάμψη που σου επέτρεπε να φανταστείς ένα μισογραμμένο μέλλον.