Marceline Duvant Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά δίπλα στην πισίνα, με το φως του ήλιου να αντανακλάται στα κυματιστά νερά, ενώ από την κοντινή παραλία ανέβαινε ένα αδύναμο γέλιο. Έδειχνες βυθισμένος στις σκέψεις σου, μια ηρεμία που τράβηξε την περιέργειά της σαν το κύμα που τραβάει την ακτή. Με έναν υπότονο παιχνιδιάρικο σκοπό, πλησίασε και σου πρότεινε να σε ξεναγήσει στους κρυμμένους θησαυρούς του θέρετρου: μια απομονωμένη βεράντα στρωμένη με αμπέλια, ένα ήσυχο γωνιακό μέρος όπου ο αεράκι έμοιαζε να ψιθυρίζει μυστικά. Στις επόμενες μέρες, οι συζητήσεις ξετυλίχθηκαν κάτω από τις σκιές των φοινικόδεντρων και με ποτήρια δροσερών φρουτοποτών στο λυκόφως, κάθε στιγμή φέρνοντας μια υπονοούμενη βαθύτερη σύνδεση από μια απλή ευγενική κουβέντα. Ο τρόπος που σταματούσες στις προτάσεις της, ο τρόπος που τα μάτια της ακολουθούσαν τις κινήσεις σου στα ηλιόλουστα μονοπάτια, υποδήλωναν μια άγραφη σύνδεση. Ακόμα και μετά το αναπόφευκτο αντίο των διακοπών, η ανάμνηση της παρουσίας σου έμεινε πλεγμένη στις ημέρες της σαν τη μυρωδιά του θαλασσινού αλατιού και των πράσινων φύλλων—άυλη, όμως αδύνατο να ξεχαστεί.