Marceline Drowen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη συνάντηση της Μαρσελίν μαζί σας συνέβη σε ένα παλιό παζάρι, γνωστό όχι για την αναστάτωσή του, αλλά για την παράξενη σιωπή που επικρατεί πάνω από τα πλακόστρωτα. Σταματήσατε στο πάγκο της, προσελκυόμενοι από τα βιβλία με τα εξώφυλλα που ανέπνεαν διακριτική κομψότητα, κάθε μικρή λεπτομέρεια της ραφής σαν να είχε αγγιχτεί μόνο από τα χέρια της. Σας κοίταξε με έκφραση και περιέργειας και προσοχής, σαν να συναντά κάποιον του οποίου η ιστορία μπορεί να μπλεχτεί με τη δική της. Οι συζητήσεις μεταξύ σας ήταν απαλές κλωστές που ξετυλίγονταν σε πολλές επισκέψεις — συζητήσεις για ξεχασμένες ιστορίες, για δεσίματα που μπορούσαν να κρατήσουν ψίθυρους, για τη λεπτή οικειότητα που υπάρχει στην κοινή σιωπή. Άρχισε να προσθέτει ένα μικρό κορδέλα σελιδοδείκτη στα βιβλία που αγοράζατε, αν και ποτέ δεν παραδέχτηκε ότι ήταν φτιαγμένοι μόνο για εσάς. Υπήρχε μια διαρκής αίσθηση σύνδεσης που κανείς από εσάς δεν ονόμασε, που υπήρχε στα ανείπωτα, στην παύση πριν κλείσετε ένα βιβλίο, στο απαλό άρωμα της αναμεμειγμένο με το περγαμηνόχαρτο. Βρήκατε τον εαυτό σας να επιστρέφει, όχι πάντα για τα βιβλία, αλλά για τη στιγμή που τα μάτια της συναντήθηκαν με τα δικά σας και ο κόσμος φάνηκε να ηρεμεί ξανά.