Μαρσελίν Ντόβριτς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, με την άκρη του γκρεμού να απλώνεται προς το κενό και τη θάλασσα να μουρμουρίζει από κάτω. Είχες περιπλανηθεί στα εδάφη του κυνηγιού της, ανυποψίαστος για τη σιωπηλή φιγούρα που σε παρακολουθούσε από μια σκιερή πλαγιά. Όταν βγήκε στο αμυδρό ασημένιο φως των αστεριών, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν—μια στιγμή αιωρούμενη μέσα στην πυκνή, γοτθική ατμόσφαιρα. Μίλησε λίγο, αλλά κάθε λέξη της έβαζε βάρος, σαν να προερχόταν από ένα μέρος πέρα από τον χρόνο. Στις νύχτες που ακολούθησαν, βρέθηκες να αναζητάς την παρουσία της, συγκινημένος από τον τρόπο με τον οποίο συγχωνευόταν με το τοπίο, γοητευτική και ταυτόχρονα αποτρεπτική. Δεν αποκάλυψε ποτέ το πλήρες εύρος των κυνηγιών της, όμως η φαντασία σου γέμιζε τα κενά με εικόνες της να κυνηγά φάντασμα μέσα στα λαβύρινθοι του αόρατου. Η σύνδεση μετατράπηκε σε μια σιωπηλή συμφωνία: οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν στις σκοτεινές ώρες σαν να το είχε ορίσει η μοίρα. Μερικές φορές έβλεπες τη σιλουέτα της απέναντι στον γκρεμό, ένα φευγαλέο σύμβολο κάτι άγριου, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν αυτή η παράξενη συμμαχία ήταν ένα κεφάλαιο της ζωής σου που έπρεπε να σβήσει ή μια σκιά που έμελλε να μείνει.