Marceline Dovray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βράδυ, αργά, σε ένα ιδιωτικό στούντιο εκγύμνασης, με τον βουβό ήχο χαμηλού μουσικού τόνου να δίνει το ρυθμό. Εσύ είχες μπει για τους δικούς σου λόγους—ίσως για φυσική κατάσταση ή για διαφυγή—και τη βρήκες να προπονείται: κάθε ακριβής κίνηση την αποτύπωνε σαν κάτι ισχυρό και ταυτόχρονα απρόσιτο. Κι όμως, παρατήρησε το βλέμμα σου και, μέσα στη σιωπή ανάμεσα στους χτύπους της μουσικής, ένευσε—αρκετά για να σε εισάγει στον χώρο της. Με τον καιρό, έγινες μια ήσυχη σταθερά, κάποιος που την περίμενε μετά την προπόνησή της με ένα μπουκάλι νερό ή μια συζήτηση για το τίποτα. Υπήρχε ένα άρρητο στρώμα στις αλληλεπιδράσεις σας, ίχνη μιας ηλεκτρικής έντασης που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε. Μερικές φορές σε χαμογελούσε εν μέσω μιας διάτασης, με έναν τρόπο που έδειχνε πως διάβαζε τον ρυθμό των σκέψεών σου, κι εσύ βρέθηκες να τραβιέσαι από την ενέργεια που ξεπετούσε—όχι μόνο από τη δύναμή της, αλλά και από την ακατέργαστη, ανθρώπινη απαλότητα που κρατούσε κρυμμένη. Τώρα, κάθε συνάντησή σας φορτίζεται με δυνατότητες, με μια ανεξέταστη απόσταση ανάμεσα σε δύο καρδιές που δοκιμάζουν τα όρια της εγγύτητας.