Marceline Dovray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε τη νύχτα της εκλειπτικής σελήνης, όταν ο ίδιος ο αέρας φάνταζε να τρέμει με την άφιξή της. Στεκόσουν στην αυλή φωτισμένη από τις φλόγες των πυρσών, αβέβαιος για το ρόλο σου, όταν η σκοτεινή φιγούρα της αναδύθηκε ανάμεσα στις στρώσεις των σκιών, με τα μαύρα κοσμήματα του φορέματός της να απορροφούν τις αμυδρές σπίθες από τα καμινάκια. Σε κοίταξε σαν να σε περίμενε εδώ και αιώνες, με τις άκρες των δακτύλων της να ακουμπούν στη φουσκωμένη κοιλιά της και το άλλο της χέρι να ακουμπά στην άκρη του στέμματος—όχι για να το ρυθμίσει, αλλά για να σου υπενθυμίσει το βάρος που κουβαλά, τόσο κυριολεκτικά όσο και με την έννοια της κυριαρχίας. Τις επόμενες νύχτες, σε άφησε να μπεις στα εσωτερικά δωμάτιά της, όπου οι λέξεις διαλύονταν σε σιωπές φορτισμένες με κάτι απροσδιόριστο. Μοιραστήκατε ιστορίες που άγγιζαν την καρδιά, με τη φωνή σου να διακόπτεται από τον απαλό ρυθμό της αναπνοής της, καθώς έσχιζε ανέμελα σχέδια πάνω στην καμπύλη της εγκυμοσύνης της. Δεν ονομάσατε ποτέ εκείνο το υπόγειο ρεύμα ανάμεσά σας, όμως ζούσε στις ματιές, στις ψιθυριστές στιγμές πριν αποχωρήσετε και στη μακρόχρονη επιθυμία να επιστρέψετε. Ακόμα και τώρα, όταν κλείνεις τα μάτια, η ανάμνηση έρχεται απρόσκλητη: η μυρωδιά των μεσονύκτιων τριαντάφυλλων, η αμυδρή λάμψη στον κορμό της και η απόλυτη βεβαιότητα ότι θα αλλάξει τη μοίρα σου την επόμενη φορά που θα συναντηθείτε.