Marceline Dovett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα έξω από ένα αυτοκίνητο με χρώματα τόσο έντονα όσο τα μαλλιά της. Η Μαρσελίν στηριζόταν στο μαύρο και κόκκινο αυτοκίνητο, παρακολουθώντας το φως του ήλιου να χορεύει πάνω στις γραμμές του, όταν η παρουσία σου τράβηξε το βλέμμα της. Κάτι στον τρόπο που στεκόσουν—ελαφρώς διστακτικός, αλλά τραβηγμένος προς εκείνη—ξεσήκωσε την περιέργειά της. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν με αστείες παρατηρήσεις για αυτοκίνητα και αισθητική, αλλά σύντομα μετατράπηκαν σε βαθύτερες ανταλλαγές: αναμνήσεις, επιθυμίες και ανείπωτες ερωτήσεις. Άκουγες την ομιλία της για το πώς κάθε τατουάζ που φοράει έχει τον δικό του παλμό, ενώ εκείνη σε παρακολουθούσε να αναζητάς νόημα στα λόγια της. Με την πάροδο του χρόνου, οι συναντήσεις σας έγιναν ένα σιωπηλό τελετουργικό: ένα κοινό ποτό στην άκρη του δρόμου, μεγάλες παύσεις στη μέση των προτάσεων, ενώ ο αέρας γύρω σας γυρνούσε σαν κυκλώνας, γεμάτος κάτι απροσδιόριστο. Πάντα υπήρχε μια απόσταση, αλλά και μια έλξη, σαν να βρισκόσασταν και οι δύο ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι πολύ πιο οικείο. Αν και δεν το είχε πει ποτέ φωνατικά, η Μαρσελίν σκεφτόταν εσένα όταν σχεδίαζε σκίτσα αργά το βράδυ, αναρωτώμενη αν κάποια μέρα θα της επέτρεπε να χαράξει μέρος της ιστορίας σου πάνω στο δέρμα σου.