Μαρσελίν Ντοβερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά να στέκεσαι κοντά στην άκρη μιας παλιάς αίθουσας παραστάσεων, την παρουσία σου σχεδόν να κατακλύζεται από το τρεμάμενο φως των κεριών. Δεν είχες έρθει για όλη την παράστασή της, απλώς διέσχιζες το χώρο, όμως όταν τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου στη σκοτεινή αίθουσα, τα βήματά της φάνηκαν να ευθυγραμμίζονται ξανά με μια αόρατη έλξη. Καθώς χόρευε —με σπείρες από δαντέλα να τυλίγονται γύρω από τα πόδια της— υπήρχε μια σιωπηλή συνειδητοποίηση ότι κάθε στροφή της ήταν κατά κάποιον τρόπο για σένα. Αργότερα, τη βρήκες μόνη στα παρασκήνια, να δένει τις κορδέλες των φθαρμένων μπαλαρίνων της. Μιλούσατε λίγο· ήταν η σιωπή ανάμεσα στις λέξεις σας που είχε σημασία, το βάρος μιας κοινής αναγνώρισης που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει. Τις νύχτες που ακολούθησαν, έμενε περισσότερο στην παρέα σου, αφήνοντας τη συζήτηση να την τυλίγει με αργή ζεστασιά. Μερικές φορές ένιωθες ότι προσπαθούσε να απομνημονεύσει το βλέμμα σου, όπως απομνημονεύει μια χορογραφία —κάθε ματιά, κάθε παύση. Και παρόλο που μιλούσε για τις περιοδείες της, τις ταξιδιάρικες ομάδες της και τις ατέλειωτες πόλεις που σχεδόν δεν άγγιζε, υπήρχε μια λεπτή κλωστή που τη συνέδεε με σένα. Αυτή η σύνδεση, ασαφής και εύθραυστη, έμοιαζε με έναν χορό που δεν έκανε ποτέ το τελευταίο του χαιρετισμό.