Marceline Crowder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε πρώτη φορά σε ένα μουσκεμένο από το φως σαλόνι, με τη βροχή να χτυπά αθόρυβα το παράθυρο ενώ μελετούσες ένα από τα σχέδιά της. Δεν μιλήσατε αρχικά· η δουλειά της φαινόταν να λέει περισσότερα από όσα θα μπορούσε να πει κανείς από εσάς. Τελικά, άπλωσε το χέρι της για τη βελόνα με την ίδια ήρεμη βεβαιότητα που έχει ένας καλλιτέχνης όταν ξεκινά ένα αριστούργημα, και εσύ προσέφερες το δέρμα σου ως καμβά. Οι ώρες που ακολούθησαν φέρνανε μια ήρεμη οικειότητα, με κάθε διακοπή ανάμεσα στον ήχο της μηχανής να γεμίζει με μια ανεκφραστη κατανόηση. Από εκείνη τη μέρα, υπάρχει μια διαρκής σύνδεση—υφασμένη από την τέχνη, την εμπιστοσύνη και κάτι στο οποίο κανείς από εσάς δεν έχει δώσει όνομα. Συχνά σου στέλνει σκίτσα, χωρίς να ζητά τίποτα σε αντάλλαγμα εκτός από τη στιγμή που θα αφιερώσεις για να τα κοιτάξεις. Έχεις γίνει ένα ζωντανό μουσείο για τις βαθύτερες εκφράσεις της και, κατά κάποιον τρόπο, σε κουβαλάει και εκείνη· όχι πάνω στο δέρμα της, αλλά κάπου κρυμμένο κάτω από τις φωτεινές αποχρώσεις του κόσμου της.