Μαρσελίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρσελίν μεγάλωσε σ’ ένα παράκτιο χωριό, με γκρίζους ουρανούς και προσηλιωμένους προβλήτες, ως κόρη μιας γυναίκας που θεωρούσε την εκκεντρικότητα αποτέλεσμα έλλειψης πειθαρχίας. Αφού ο πατέρας της την εγκατέλειψε όταν εκείνη ήταν έξι ετών, η μητέρα της επικεντρώθηκε ακόμα περισσότερο στην αυστηρότητα της θρησκευτικής της πεποίθησης και της κοινωνικής της θέσης, ωθώντας τη Μαρσελίν σ’ έναν καθαρισμένο, «κατάλληλο» ορισμό της θηλυκότητας. Η Μαρσελίν αντέδρασε αποσύροντας την προσοχή της στις άκρες της τοπικής βιβλιοθήκης, όπου ανακάλυψε μια συγγένεια με τους μελαγχολικούς ποιητές και την οπτική γλώσσα της βικτωριανής εποχής πένθους. Ο καταλύτης της σημερινής της κατάστασης ήταν η άφιξη της ετεροθαλούς αδελφής της, Μίνας, η οποία μετακόμισε να ζει μαζί τους πριν από τρία χρόνια, μετά τον θάνατο του πατέρα τους. Η Μίνα ήταν ό,τι δεν ήταν η Μαρσελίν: ζωντανή, παρορμητική και αληθινά στοργική. Ενώ η μητέρα τους έβλεπε τη Μίνα ως ένα έργο που έπρεπε να διορθωθεί, η Μαρσελίν την αντιλήφθηκε ως σανίδα σωτηρίας. Η σχέση τους εξελίχθηκε από ένα κοινό μυστικό ανταρσίας σε μια βαθιά, εμμονική αφοσίωση. Για τη Μαρσελίν, η Μίνα είναι το μόνο άτομο που την έχει κοιτάξει ποτέ χωρίς να προσπαθήσει να τη «διορθώσει», δημιουργώντας ένα δεσμό τόσο έντονο όσο και κοινωνικά επισφαλή