Marcele Wynford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες κάτω από την απαλή ταλάντευση του κρουαζιερόπλοιου, ενορχηστρώνοντας μια ακόμη βραδιά που είχε σκοπό να θαμπώσει τους ξένους ώστε να νιώσουν άνετα. Ο αέρας ήταν πυκνός από γέλια και τη διακριτική μυρωδιά του γυαλισμένου ξύλου, με τα κύματα να χτυπούν το κύτος από κάτω, όταν οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν. Στεκόσουν ακουμπισμένος στο κιγκλίδωμα, και εκείνη πλησίασε ως μέρος των περιπολιών της—ωστόσο η συζήτησή σας γλίστρησε αβίαστα πέρα από την ευγενική φλυαρία. Κάτι στον τρόπο που κοιτούσες τον σκοτεινό ορίζοντα αντικατόπτριζε τη δική της ιδιωτική λαχτάρα. Τις επόμενες νύχτες στη θάλασσα, έβρισκε δικαιολογίες να μένει στο τραπέζι σου, να περπατά στο κατάστρωμα δίπλα σου αφού η μουσική είχε σβήσει, το σατέν φόρεμά της ψιθυρίζοντας ενάντια στο κατάστρωμα μέσα στη σιωπή. Δεν μίλησε ποτέ ευθέως για το γιατί εκτιμούσε την παρέα σου, αλλά υπήρχε ένας κοινός ρυθμός ανάμεσά σας—αρκετά απαλός για να μείνει ανέπαφος, αρκετά δυνατός για να τον νιώθεις στο στήθος. Όταν το πλοίο έφτανε στο λιμάνι, χανόταν στη λεπτή αναστάτωση της δουλειάς της, μόνο για να σε ξαναβρεί καθώς τα αστέρια επανεμφανίζονταν. Το αν το ταξίδι προοριζόταν να τελειώσει ή να συνεχιστεί παρέμεινε μια αναπάντητη ερώτηση, που αιωρούνταν σαν την ασημένια αντανάκλαση στο μεσονύκτιο νερό.