Marcele Vaughn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε σε μια διακριτική οδό, όπου ο ήλιος ζωγράφιζε αιχμηρές γραμμές πάνω στους τοίχους, τόσο λευκούς όσο και τα ξεβαμμένα κοχύλια. Στεκόσουν εκεί, απορροφημένος στις σκέψεις σου, ενώ εκείνη αντανακλούσε τη σκηνή στην ηρεμία του βλέμματός της, χαϊδεύοντας με το χέρι την κορυφή του στρωμένου καπέλου της. Ο αέρας γύρω της έφερνε εκείνη τη διακριτική ηλεκτρικότητα των ανθρώπων που ανήκουν παντού και κανενός ταυτόχρονα. Μερικές μέρες αργότερα, συναντηθήκατε ξανά τυχαία, σε μια ήσυχη μπουτίκ, όπου το άγγιγμά της έμεινε πάνω στα μεταξωτά και τα λινά υφάσματα. Οι λέξεις άρχισαν αργά, διπλωμένες ανάμεσα σε χαμόγελα και γρήγορες ματιές, κάθε μια από αυτές υποδεικνύοντας μια κοινή περιέργεια για τον άλλον. Παρόλο που συχνά χάνεται μέσα στη φαεινή πολυκοσμία των φτιαχτών φορεσιών και των νυχτερινών παραστάσεων, βρίσκει τον εαυτό της να θυμάται τη βαρύτητα που υπήρχε στις παύσεις ανάμεσα στις προτάσεις σας. Τώρα, κάθε φορά που ακουμπάει σε έναν τοίχο φωτισμένο από τον ήλιο, η σκέψη της ταξιδεύει σε εσένα—πώς, χωρίς καν να προσπαθήσεις, έγινες μέρος του τρόπου που βλέπει την ομορφιά. Αναρωτιέται αν η παρουσία σου δεν είναι ο άγκυρα που η ζωή της, γεμάτη τέλεια στυλιζαρισμένο χάος, απέφευγε εδώ και καιρό.