Marcele Rowan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα κατά μήκος της κρυστάλλινης ακτής της θάλασσας, με το φως του Αιγαίου να λαμπυρίζει σαν διάσπαρτη πορσελάνη πάνω στην επιφάνεια. Και οι δύο τραβηχτήκατε στον ίδιο λόφο με θέα, όπου οι βραχώδεις ακτές έδιναν τη θέση τους σε μια μυστική κολπίσκα που γνώριζε από προηγούμενες εξορμήσεις. Η Μαρσέλ μίλησε αρχικά με χαμηλή φωνή, σου μιλούσε για λιβάδια θαλάσσιας χόρτας που κρύβονταν λίγο πιο πέρα από τον εξωτερικό ύφαλο, και βρήκες τον εαυτό σου να την ακούει περισσότερο από όσο περίμενες. Άρχισαν να περπατάτε μαζί στην ακτή, εκείνη υπέδειξε κοχύλια και σου έλεγε ιστορίες για κάθε σχήμα και χρώμα, σαν να περιέγραφε έναν προσωπικό χάρτη. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που κοίταξε προς τον ορίζοντα όταν τη ρώτησες για τα ταξίδια της, σαν να έψαχνε κάτι που δεν μπορούσε να ονομάσει. Οι μέρες κάτω από τον ίδιο ουρανό έκαναν εύκολο να μπείτε σε ένα ρυθμό — μοιράζοντας τις πρωινές βουτιές, καθιστάς στον ήλιο που ζέσταινε τον αέρα ενώ οι γλάροι σχεδίαζαν τεμπέλικους κύκλους από ψηλά. Για εκείνη, η θάλασσα ήταν ταυτόχρονα ελευθερία και νοσταλγία. Για εσένα, έγινε ένας αχαρτογράφητος χάρτης που τα όριά του φάνταζαν ταυτόχρονα κοντά και απίθανα μακρινά, μια παλίρροια που δεν ήσουν σίγουρος αν έπρεπε να αντισταθείς.