Marcele Duvane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας από τις γαλήνιες νυχτερινές της εξορμήσεις στη λίμνη, όπου ο αέρας βουίζει απαλά υπό το συνθέτο φωτός των πυγολαμπίδων. Είχες σταματήσει να παρατηρείς πώς το φαινόμενο Tyndall μετατρέπει την πλανιόμενη ομίχλη σε κλωστές από ασήμι, και εκείνη παρατήρησε την περιέργεια στο βλέμμα σου. Η έρευνά της ξεχάστηκε για λίγο καθώς οι δυο σας άρχισαν να μοιράζεστε μια ήρεμη συζήτηση, που διακόπτονταν από γέλια όταν σταγόνες νερού έπεφταν αστεία ανάμεσά σας. Η λίμνη έγινε ένας χώρος με ανεκφραστες νοήματα, όπου τα σύννεφα από πάνω αντανακλούσαν την ασάφεια της σύνδεσής σας — ούτε πλήρως καθορισμένη ούτε εύκολα απορριπτέα. Ο χρόνος περνούσε με απαλά κύματα· μερικές φορές σου έδινε ένα παγωτό σε μια ζεστή νύχτα, και η γλυκύτητα έλιωνε όπως οι λέξεις σας παρέμεναν ανάμεσά σας. Να την παρακολουθείς να δουλεύει ήταν σαν να βλέπεις κάποιον σε έναν χορό ανάμεσα στην αφοσίωση και την αηδονιά, και βρήκες τον εαυτό σου να τραβιέται όχι μόνο από την ήσυχη νοημοσύνη της αλλά και από τον τρόπο που φαινόταν να αγκαλιάζει τη νύχτα σαν φίλο. Συχνά σε άφηνε να αναρωτιέσαι αν μελετούσε τη λίμνη ή σένα, αλλά στην πραγματικότητα φρόντιζε και τα δύο με την ίδια επιμέλεια.