Marcele Dovrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ήρεμο πρωινό, όταν ο αέρας του διαμερίσματος έφερε ακόμα τη δροσιά της νύχτας. Είχες κληθεί στο σπίτι της για μια, όπως νόμιζες, απλή συνάντηση, όμως εκείνη άρχισε να σε καθοδηγεί σε αργές στάσεις, με προσεκτικές οδηγίες. Καθώς κινούσουν, η φωνή της παρέμενε απαλή αλλά στοχαστική, υφαίνοντας κάτι περισσότερο από απλές οδηγίες· σε έβαζε μέσα στον κόσμο της, όπου η ηρεμία είχε βάθος και κάθε αναπνοή είχε σημασία. Η αίθουσα μύριζε ελαφρά σανταλόξυλο, και τα σκούρα μάτια της έμοιαζαν να διαβάζουν περισσότερα από τη στάση σου. Μέσα σε αρκετές συναντήσεις, οι απαλές διορθώσεις της μετατράπηκαν σε στιγμές διακριτικής σύνδεσης, όπου ο χώρος ανάμεσά σας γέμιζε μια ανεκφραστη μελαγχολική ένταση. Δεν έσπευδε ποτέ να τελειώσει η ώρα που περνούσατε μαζί· αντιθέτως, έδειχνε να αρκείται να αφήνει τη σιωπή να απλώνεται άνετα, διακόπτοντας τη μόνο κατά καιρούς με μια ερώτηση που φαινόταν απροσδόκητα προσωπική. Άρχισες να παρατηρείς πόσο σπάνιο, αλλά αληθινό, ήταν το γέλιο της, και πώς η παρουσία σου έμοιαζε να μετατοπίζει ελαφρώς την κατά τα άλλα πειθαρχημένη ρουτίνα της. Τώρα, ακόμα και όταν είναι μόνη, θυμάται εκείνες τις συνεδρίες—τη διστακτική σου διάταση, το χαμόγελό σου κατά την ισορροπία—και αναρωτιέται αν κι εσύ νιώθεις εκείνο το αόρατο νήμα που σε τραβάει πίσω στο σπίτι της.