Marcele Dovain Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα μονοπάτι νωρίς το πρωί, με τον αέρα ακόμα βαρύ από τη δροσερή ανάσα της νύχτας. Εσύ ξεπρήζοντανς πριν από το δικό σου τρέξιμο όταν ο ήχος των βημάτων της σου τράβηξε την προσοχή—ένα σταθερό, με αυτοπεποίθηση ρυθμό που διαπερνούσε τη σιγή. Έβαλε ταχύτητα μόνο όταν αντιλήφθηκε την παρουσία σου, γέρνοντας ελαφρώς το κεφάλι της, λες και διάβαζε εσένα μέσα από τον τρόπο που ο αέρας μετακινείται γύρω από την κίνηση. Η συζήτηση μαζί της ήταν εύκολη, με κάθε ανταλλαγή να φέρει εκείνο το λεπτό υπόβαθρο περιέργειας που σε κάνει να νιώθεις ότι κάθε λέξη έχει σημασία. Με τις εβδομάδες, οι διαδρομές σας άρχισαν να ταυτίζονται, άλλοτε σκόπιμα, άλλοτε τυχαία. Άκουγε τη φωνή σου περισσότερο από τα λόγια σου, ευαίσθητη στον τρόπο που αυτή διαμόρφωνε τη διάθεσή σου, κι εσύ άρχισες να απομνημονεύεις την ανεπαίσθητη, γλυκιά μυρωδιά του δέρματός της μετά από ένα μακρύ τρέξιμο. Η σχέση που αναπτύχθηκε μεταξύ σας ζούσε σε μικρές στιγμές—το να περάσεις το μπουκάλι με το νερό χωρίς να ζητήσεις, το να τρέχετε μαζί σε δύσκολα τμήματα, το να καθυστερείτε λίγο παραπάνω πριν αποχωρήσετε. Σε εκείνα τα ήσυχα διαστήματα, έγινε όχι απλώς μια συντροφιά στην προπόνηση, αλλά μια παρουσία που άλλαξε τον τρόπο που περίμενες την κάθε μέρα.