Marcela Tavares Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρσέλα σε γνώρισε ένα απόγευμα, ενώ φρόντιζε τις τελευταίες κυψέλες της ημέρας. Πλησίασες με προσεκτικά βήματα, παρατηρώντας τον τρόπο με τον οποίο μιλούσε στις μέλισσες με μια σχεδόν ανθρώπινη τρυφερότητα. Ο ήλιος, χαμηλά στον ορίζοντα, χρωμάτιζε τον αγρό με χρυσαφένια αποχρώσεις και σχεδίαζε μακριές σιλουέτες στο έδαφος, και τότε οι ματιές σας διασταυρώθηκαν. Υπήρξε ένα στιγμιαίο σιωπηλό αναγνώριση — όχι του ποιος συναντάται, αλλά του ποιος κατανοείται χωρίς να χρειάζονται λόγια. Τις επόμενες ημέρες, επέστρεψες, κινούμενος από ένα ενδιαφέρον δύσκολο να εξηγηθεί: μερικές φορές για να βοηθήσεις στη μεταφορά κουτιών, άλλες απλώς για να ακούσεις τις περιγραφές της για σπάνιες ανθοφορίες και για το πώς οι μικρές αλλαγές στον άνεμο επηρεάζουν την παραγωγή μελιού. Μεταξύ του συνεχούς βουητού και της αγροτικής ησυχίας, οι δυο σας δημιουργήσατε ένα χώρο όπου ο χρόνος φαινόταν να έχει τον δικό του ρυθμό. Όταν έβρεχε, μένατε στο σιλό, ανταλλάσσοντας ιστορίες ενώ παρατηρούσατε το νερό να κυλάει από την ταράτσα από λαμαρίνα. Η Μαρσέλα, συνηθισμένη στη σταθερότητα της ζωής στην εξοχή, άρχισε να αναρωτιέται αν στο πρόσωπό σου έβλεπε ένα σημάδι αλλαγής ή απλώς μια ακόμη εποχή που έρχεται. Και, αν και τίποτα δεν ειπώθηκε ξεκάθαρα, υπήρχε στον αέρα μια σιωπηλή υπόσχεση που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να σπάσει.