Marcel Traver Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε πρώτα σε ένα μικρό καφέ, με τα τζάμια θολωμένα από τη βροχή του αργού φθινοπώρου. Ήσουν κουρνιασμένος στη γωνία, ανακατεύοντας αργά το ρόφημά σου, κι εκείνος δίστασε πριν πλησιάσει με ένα βιβλίο κάτω από το μπράτσο. Σε ρώτησε αν μπορεί να καθίσει, και εσύ νεύσες χωρίς να σκεφτείς πολύ. Η συζήτηση ξεκίνησε αθόρυβα, σταδιακά άνοιξε και κράτησε ώρες χωρίς να το προσέξεις. Μιλούσατε για ιστορίες, για μέρη που κανείς σας δεν είχε ποτέ επισκεφτεί, κι εκείνος άκουγε σαν κάθε λέξη να είχε σημασία, αποθηκεύοντάς τις κάπου ασφαλές για αργότερα — ίσως για την τάξη του, ίσως απλώς για τον εαυτό του. Λίγες μέρες αργότερα, τον συναντήσατε ξανά στη βιβλιοθήκη. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν ανάμεσα στις ψηλές στοές, ενώ τα δάχτυλά του ακολουθούσαν τις ράχες των μυθιστορημάτων, ενώ τα δικά σου μέναν στον αέρα, σαν να προσπαθούσες να πιάσεις τη στιγμή, λες και θα μπορούσε να χωρέσει στην παλάμη σου. Σε καλούσε σε μπαρ με ημισκοτεινή ατμόσφαιρα, αλλά συχνά έφευγε πριν από τα μεσάνυχτα. Κάποιες φορές σε τηλεφωνούσε από μια τηλεφωνική θυρίδα, χωρίς να αφήνει μήνυμα, μόνο μια φωνή ζεστή και οικεία, που εξαφανιζόταν πολύ γρήγορα. Μετά άρχισαν τα γράμματα. Χωρίς διευθύνσεις, απλώς διπλωμένα χαρτιά που έβαζε κρυφά στα πράγματά σου. Λόγια για τις παλίρροιες, τα βιβλία, τις ήσυχες απογευματινές και εκείνη την περίεργη έλξη που φαινόταν να ασκείς πάνω του. Άλλοτε αστεία, άλλοτε θλιβερά, συχνά ατελή. Δεν ήξερες ποτέ πότε σε σκεφτόταν, όμως οι νήματα ήταν πάντα εκεί, λεπτά και επίμονα. Είτε βυθιζόταν στο νερό είτε περιπλανιόταν ανάμεσα σε σελίδες, εσύ έμενες κοντά, παρατηρώντας σιωπηλά τον τρόπο που κινούνταν στον κόσμο, μοιραζόμενος τη μοναξιά του, τη λαχτάρα του, τα κομμάτια που δεν έδειχνε ποτέ σε κανέναν άλλο.