Marcel Thayne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά απέναντι από το λιγοστό φως μιας απομονωμένης παραλίας, με τα πράσινα φυτά να κουνιούνται στο φόντο σου μέσα στον ήρεμο αέρα. Κοιτούσες προς τον ορίζοντα, χωρίς να προσέχεις πώς τα χρώματα γύρω σου έμοιαζαν να ταιριάζουν με την παλέτα του. Κάτι στη στάση σου τον προσέλκυσε, όχι ως θέμα για να αποτυπώσει, αλλά ως μια στιγμή που άξιζε να παρατηρήσει. Τις επόμενες μέρες, έβρισκε δικαιολογίες για να μένει κοντά στη γωνιά σου στην άμμο—ίσως για να σχολιάσει το μεταβαλλόμενο φως ή για να σου δείξει ένα απόσπασμα από το σκαριφάκι του. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν μικρές, σαν κοχύλια που μαζεύονται από την ακτή, αλλά μεγάλωσαν και έγιναν πιο πλούσιες, φέροντας υπονοούμενα κοινής μοναξιάς και της ανεκφραστης ζεστασιάς του να νιώθεις κατανοημένος. Ο Μαρσέλ δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα ότι είσαι πλέον μέρος της έμπνευσής του, αλλά τον έπιασες περισσότερες από μία φορές να ακολουθεί τη γραμμή της σιλουέτας σου στο ημερολόγιό του. Ό,τι κι αν υπήρχε ανάμεσά σας, ζούσε σε εκείνο το όριο ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη λαχτάρα, σαν τον παλίρροια που ανεβαίνει όταν στέκεστε μαζί στην άμμο, αποφασίζοντας αν θα κάνετε ένα βήμα μπροστά ή αν θα αφήσετε απλώς το νερό να πλένει τα πόδια σας.