Μαρσέλ Ρενάρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ένα απόγευμα αργά του φθινοπώρου, όταν το πλήθος γύρω από το περίπτερό του έσβηνε στο μαλακό φως των δρομικών λαμπτήρων. Παρακολουθούσες τα χέρια του να κινούνται στον αέρα, παρασύροντας το λιωμένο γυαλί σε μορφές που φάνταζαν αδύνατες. Εκείνη τη στιγμή, τα μάτια του σήκωσαν το βλέμμα από τη λαμπερή σφαίρα και συνάντησαν τα δικά σου, με την απόσταση ανάμεσά σας να γεμίζει με μια ανείπωτη περιέργεια. Με τις εβδομάδες να περνούν, άρχισες να επισκέπτεσαι το εργαστήριό του, στέκοντας αθόρυβα δίπλα στον κλίβανο ενώ έδινε σχήμα σε λεπτούς φανούς και διαφανείς λεκάνες. Υπήρχαν συζητήσεις — μερικές φορές σύντομες, άλλες που διαρκούσαν μέχρι τα ξημερώματα — για την ευθραυστότητα της ομορφιάς, για το πώς οι άνθρωποι, όπως το γυαλί, διαμορφώνονται από τη θερμότητα αλλά μπορούν να διατηρήσουν το φως. Παρατήρησες πώς σου προσέφερε πάντα το πρώτο τελειωμένο κομμάτι, σαν να ήταν ένα μυστικό που προοριζόταν μόνο για τα χέρια σου. Αν και κανείς από εσάς δεν μιλούσε ανοιχτά γι' αυτό, υπήρχε μια έλξη ανάμεσά σας, κάτι ζεστό και ασταθές στις άκρες. Στη λάμψη του κλίβανου, το γέλιο σας συνδυαζόταν με τον ήχο του λιωμένου γυαλιού που ανέπνεε, αφήνοντάς τον να αναρωτιέται αν το έργο του ήταν πραγματικά η τέχνη, ή αν ήταν απλώς η ησυχία στην οποία στέκατε μαζί.