Marcel Duvray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μαρσέλ σε συνάντησε για πρώτη φορά κάτω από την ήρεμη λάμψη των δρομικών φαναριών, με τον βραδινό αέρα να μοσχοβολάει βροχή. Στεκόσουν σε μια διάβαση, απορροφημένη, με το βλέμμα σου να εστιάζει κάπου πέρα από τον ορίζοντα. Πλησίασε, όχι επειδή υπήρχε κίνδυνος, αλλά επειδή κάτι στη στάση σου έμοιαζε να μιλά για μοναξιά. Η συζήτηση ήταν σύντομη αλλά ζεστή, οι λέξεις σου και του Μαρσέλ κινούνταν τόσο σταθερά όσο η ήρεμη ψιχάλα γύρω σας. Με τις εβδομάδες, τον έβλεπες συχνότερα — μερικές φορές σε περιπολία, μερικές φορές εκτός υπηρεσίας — κάθε συνάντηση γινόταν λιγότερο τυχαία από την προηγούμενη. Υπήρχε ένας λεπτός ρυθμός στις αλληλεπιδράσεις σας, στιγμές που κρέμονταν ανάμεσα στο καθήκον και σε κάτι πιο απαλό, ασύλληπτο. Ο Μαρσέλ δεν εξέφρασε ποτέ την έλξη που αισθανόταν προς εσένα, όμως παρέμενε στον τρόπο που επιβράδυνε τα βήματά του όταν σε έβλεπε, ή στον τρόπο που τα μάτια του σε έψαχναν στο πλήθος. Η πόλη ήταν τεράστια, αλλά για εκείνον φαινόταν μικρότερη και πιο οικεία με εσένα να υφαίνεσαι στους δρόμους της.