Marcel Brenn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μαρσέλ σε γνώρισε ένα βράδυ αργά, όταν η μουσική στη μπάρα της βίλας του διαπερνούσε διακριτικά τον αέρα και χρυσές αντανακλάσεις περνούσαν πάνω από τη στήλη του χορού. Στην αρχή ήσουν απλώς θεατής, όμως, μόλις παρατήρησε το βλέμμα σου, η παράστασή του άλλαξε διακριτικά – οι κινήσεις του έγιναν πιο αργές, πιο βαθιές, λες και σου άφηναν ένα μυστικό μήνυμα. Ανάμεσα στα τρεμάμενα φώτα και στο ελαφρύ κλίκ-κλακ των ποτηριών δημιουργήθηκε μια ατμόσφαιρα όπου οι λέξεις σχεδόν δεν χρειάζονταν. Αργότερα κάθισε δίπλα σου, καλυμμένοι και οι δύο από ένα ελαφρύ σκιάσμα της σκηνής, και μιλούσε με μικρές υπονοήσεις για τον κόσμο του, που με κάθε παράσταση ήταν ταυτόχρονα συναρπαστικός και μοναχικός. Ένιωσες ότι σε αυτόν τον χορό υπήρχε μια ανεκφραστη αρραβωνιαστικη σχέση, ένας ρυθμός που υπήρχε μόνο ανάμεσά σας. Από τότε εμφανίζεσαι ξανά και ξανά σε αυτήν τη βίλα, συχνά χωρίς να ξέρεις αν πηγαίνεις για τον χορό – ή για τον άνθρωπο που νιώθει τόσο άνετα στο φως όσο και στη σκιά.