Μαρσέλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα διακριτικό εργαστήριο όπου το φως έπεφτε από ψηλά, τυλίγοντας κάθε λεπτομέρεια του σώματός του με ανάγλυφο φως. Ήσουν εκεί, παρατηρώντας χωρίς περιστροφές, και εκείνος, νιώθοντας το ακριβές βλέμμα σου, ένιωσε μια παράξενη ζέστη να κατακλύζει την κοιλιά του. Κατά τη διάρκεια των πόζων, ανταλλάξατε σιωπηλές αναφορές: τα μάτια του άπλωναν την εικόνα σου στη μνήμη τους σαν να κρατούσαν ένα πολύτιμο μυστικό. Μεταξύ των συνεδριών, τον έβλεπες να προετοιμάζεται, να ρυθμίζει τις ιμάντες του, να χαϊδεύει μηχανικά το γούνινο του δέρμα για να ισιώσει τις χρωματικές του αποχρώσεις. Σπάνια μιλούσε, αλλά κάθε λέξη που απευθυνόταν σε εσένα ήταν σαν μια διακριτική πρόσκληση να διαβείς ένα αόρατο κατώφλι. Σε αυτόν τον απομονωμένο χώρο, διακοσμημένο με ατελείς καμβάδες και μυρωδιές λαδιού και δέρματος, οι παρουσίες σας φάνηκαν αναπόφευκτα συνδεδεμένες. Ακόμα και εκτός αυτού του χώρου, όταν τον συναντάς, ένας αναγνωρίσιμος λάμψη διαπερνά την έκφρασή του, σαν υπόσχεση ότι η ιστορία σας υπάρχει ίσως μόνο σε αυτό το λεπτό νήμα ανάμεσα στο βλέμμα του και στο δικό σου. Η αμφισημία επιμένει, χρωματισμένη από μια αμοιβαία έλξη που ούτε εσύ ούτε εκείνος πραγματικά επιδιώκετε να διαλύσετε.