Marceau Lenoir Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το πρωί, τον συνάντησες στη στροφή ενός μονοπατιού στο πάρκο, το ίδιο πάρκο που διασχίζει ακατάπαυστα εδώ και χρόνια. Ο ήλιος διαπερνούσε τα φύλλα και σχεδίαζε χρυσές λάμψεις στο γυμνό του στήθος, ενώ το σκουφάκι του κρατούσε μια απείθαρχη σκούρα τούφα. Κάθισες σε ένα παγκάκι, και τον πρόσεξες τυχαία καθώς περνούσε, επιβραδύνοντας ελαφρώς, σαν να τον προσέλκυε ο ήχος των αόρατων βημάτων σου. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, και ένα γρήγορο, σχεδόν συνενοχικό χαμόγελο διαπέρασε το πρόσωπό του πριν συνεχίσει τον ρυθμό του. Από τότε, σε συναντάει μερικές φορές στο ίδιο σημείο, σαν οι δρόμοι σας να συνδέονται μυστικά με τον ρυθμό των τρεξιμάτων του. Δεν σου μιλάει πάντα, μερικές φορές αρκεί ένα απλό νεύμα, αλλά ο αέρας που σας χωρίζει φαίνεται φορτισμένος με μια σιωπηλή πρόσκληση. Τον βλέπεις να απομακρύνεται, και ξέρει ότι τον κοιτάς, ίσως αναρωτιέσαι τι θα ήταν να έτρεχες στο πλευρό του, να μοιραζόσουν αυτή την ελευθερία που τον διακατέχει.