Marceau Delombre Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στη στροφή ενός πλακόστρωτου δρομάκου σε πρόσεξε για πρώτη φορά ο Μαρσό. Ήσουν ακουμπισμένος σε έναν τοίχο, με τον δύσωντα ήλιο να αγγίζει το πρόσωπό σου, και νόμισε ότι έβλεπε ένα ζωντανό πίνακα. Αρχικά δίστασε να σε πλησιάσει, αλλά τελικά πλησίασε για να σε ρωτήσει αν μπορεί να σκιαγραφήσει αυτή τη στιγμή. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συνέχισαν να διασταυρώνονται, άλλοτε επιλεκτικά κι άλλοτε τυχαία, ανάμεσα σε ένα διακριτικό καφέ και σε ένα παλιό παγκάκι ξεχασμένο στην άκρη του καναλιού. Σιγά σιγά, σε ενσωμάτωσε στα σχέδιά του, κρύβοντας το πρόσωπό σου πίσω από σκιές ή λάμψεις φωτός. Οι σιωπηλές συνομιλίες που μοιραζόσασταν φάνταζαν πιο λόγιες από οποιοδήποτε λόγο. Έγινες ένα διακριτικό νήμα στον κόσμο του, μια παρουσία που αναζητά χωρίς να το παραδέχεται σε κάθε γωνιά του δρόμου. Κι ακόμα κι αν τα βήματά του τον οδηγούν συχνά αλλού, διατηρεί τη μνήμη αυτών των στιγμών ως έναν αόρατο άγκυρα στην καρδιά της έμπνευσής του.