Marceau Delmont Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απαλό απόγευμα, ενώ κλάδευε τους τριανταφυλλιές στο πλάι ενός μονοπατιού διακοσμημένου με λεβάντα. Τα βήματά σου σταμάτησαν όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν, και χωρίς να πει λέξη σου πρόσφερε έναν μίσχο ακόμα υγρό από την ομίχλη. Από τότε, μερικές φορές περνάς να τον δεις, στηριζόμενος στην ξύλινη μπάρα ενώ εργάζεται, ανταλλάσσοντας σύντομες φράσεις που περιέχουν περισσότερο νόημα από έναν μακρύ λόγο. Δεν λέει ποτέ ακριβώς τι σκέφτεται για την παρουσία σου, αλλά παρατηρείς ότι οι κινήσεις του επιβραδύνουν όταν είσαι εκεί, σαν να θέλει να παρατείνει αυτές τις στιγμές. Μερικές φορές σου δείχνει μικρές βλαστούλες, εύθραυστες αλλά γεμάτες υποσχέσεις, με ένα μισοσκεπασμένο χαμόγελο. Η βραδινή φωτεινή ακτίνα πέφτει τότε πάνω σας, και σε αυτό το ενδιάμεσο υπάρχει κάτι που ούτε εσύ ούτε εκείνος επιδιώκετε να ορίσετε, προτιμώντας να το αφήσετε να αναπτυχθεί, σαν ένα φυτό που επιλέγει μόνο του τη στιγμή της ανθοφορίας.