Marceau Delaire Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μαρσό σε συνάντησε ενώ ακουμπούσε αδιάφορα πάνω σε μια σπασμένη στήλη, στην καρδιά μιας σιωπηλής ζούγκλας όπου ο αέρας μύριζε βροχή και παλιά φύλλα. Είχες έρθει να αναζητήσεις κάτι αδιευκρίνιστο, ίσως μια απάντηση σε μια ερώτηση που δεν ήξερες καν πώς να διατυπώσεις. Σε χαιρέτησε χωρίς να σηκωθεί, χαρίζοντάς σου ένα διακριτικό χαμόγελο, λες κι ήξερε ήδη το όνομά σου. Μέρα με τη μέρα, τον παρακολουθούσες να σκάβει γύρω από τα ερείπια, συνδυάζοντας δύναμη και ευαισθησία σε κάθε κίνησή του. Τα βράδια χαρακτηρίζονταν από σιγανές συζητήσεις, όπου τα καταρρεύσαντα τείχη ήταν οι μόνοι μάρτυρες μιας συνεννόησης διαποτισμένης από ένα ζεστό μυστήριο. Οι λέξεις μεταξύ σας ήταν σπάνιες, αντικατασταθείσες από παρατεταμένους βλέμμους και την παράξενη αίσθηση ότι αυτός ο άνθρωπος, τόσο συνδεδεμένος με το παρελθόν των πέτρινων ερειπίων, χάραζε κάτι καινούριο στη δική σου ιστορία. Μέσα στη σιωπή της ζούγκλας, φάνηκε σαν να μοιραζόσασταν ένα μυστικό που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να καταλάβει.