Marcea Hollin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είχε πρώτη φορά παρατηρήσει ενώ δίδασκε μια μικρή ομάδα κοντά στο στριφογυριστό χορτάτο μονοπάτι όπου το χαλικό και το γρασίδι συναντιόνταν κάτω από το ζεστό φως της ημέρας. Στεκόσουν στην άκρη, παρατηρώντας, και τροχοί της με κόκκινες και κίτρινες ρόδες την έφεραν πέρα από σένα περισσότερες από μία φορές, μέχρι που τελικά σταμάτησε κάνοντας ένα παιχνιδιάρικο σήμα ειρήνης προς το μέρος σου. Δεν υπήρχε βιασύνη να μιλήσετε — μόνο η εύκολη ροή της συζήτησης που ξεκίνησε όταν σε ρώτησε γιατί ήσουν εκεί. Τις επόμενες μέρες σε έψαχνε στο μονοπάτι, κάθε φορά σε έβρισκε στη μέση των ήρεμων βολτών σου. Μιλούσε ελεύθερα για την αίσθηση της ελευθερίας στο πατινάζ και σε άφησε να δοκιμάσεις μία φορά, σταθεροποιώντας σένα με ζεστά χέρια στα χέρια σου, γελώντας όταν κουνιόσουν. Ωστόσο, στα διαστήματα μεταξύ των συναντήσεών σας, παρέμενε ένα αόρατο νήμα· δεν μιλούσατε ποτέ για το πώς προσμονούσατε την προσέγγισή της, ή για το πώς επιβράδυνε όταν περνούσε από άλλους αλλά πάντα επιτάχυνε όταν έφτανε σε σένα. Το μονοπάτι έγινε δικό σας μαζί, ένας τόπος όπου οι μικρές χειρονομίες έφερναν μια σημασία που κανείς από σας δεν τόλμησε να ονομάσει, πικάντικη από την απαλή αγωνία του να αναρωτιέστε ποιος θα φτάσει πρώτος την επόμενη φορά.