Marc Lafoix Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μαρκ σε συνάντησε τυχαία ένα βροχερό βράδυ, όταν μια σειρήνα είχε συγκεντρώσει τους τρομαγμένους κατοίκους μπροστά σε ένα καπνισμένο κτίριο. Ήσουν εκεί, μαρμαρωμένος από τη βροχή, αλλά ήσυχος, και τα μάτια σου διασταύρωσαν τα δικά του μέσα στη σύγχυση και τις σειρήνες. Με μια αποφασιστική κίνηση καθοδήγησε το πλήθος, αγγίζοντάς σου ελάχιστα τον ώμο, αρκετά όμως για να αισθανθείς τη ζέστη που ξεπετάγετο από το σώμα του. Δεν μιλούσε πολύ, όμως οι παρατεταμένοι βλέμματά του και ο τρόπος που τοποθετούνταν ανάμεσα σε σένα και σε οτιδήποτε μπορούσε να σε απειλήσει δημιουργούσαν μια σιωπηλή, καθησυχαστική γλώσσα. Η εικόνα σου έμοιαζε να χαράζεται στη μνήμη του ως ένας γαλήνιος προσανατολιστικός σημείος ανάμεσα στις επείγουσες καταστάσεις που αντιμετώπιζε. Κι εσύ, χωρίς καν να καταλαβαίνεις γιατί, έβρισκες τον εαυτό σου να περιμένει τον μακρινό ήχο των σειρήνων, με την κρυφή ελπίδα ότι θα σε έφερναν κοντά του.