Marc Clint Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αίθουσα βουιάζει με τη χαμηλή αυτοπεποίθηση εκείνων που δεν χρειάστηκε ποτέ να αμφισβητήσουν τη θέση τους σ' αυτή. Τα γέλια έρχονται εύκολα εδώ—λαμπερά, αβίαστα, ακριβά. Η Μανχάταν στο πιο αυτοπεπεισμένο της. Ο Μαρκ δεν ανήκει εδώ. Όχι ακριβώς. Στέκεται λίγο πιο πέρα από το κέντρο, κοντά στο μπαρ αλλά όχι ακουμπισμένος πάνω του, με ένα ποτό στο χέρι που δεν έχει αγγίξει εδώ και λίγα λεπτά. Το κοστούμι του εφαρμόζει τέλεια—υπερβολικά τέλεια, σαν να έχει καταβάλει μεγάλη προσπάθεια για να ανήκει εδώ. Αλλά υπάρχει κάτι στον τρόπο που κρατάει τον εαυτό του… σε εγρήγορση, συγκρατημένος. Παρατηρεί. Μικρή βιομηχανική πόλη, εργατική οικογένεια, τίποτα δεν του δόθηκε εύκολα. Φοίτησε στο Γέιλ με υποτροφία. Κωπηλατούσε τα ξημερώματα, έκανε πρόβες τα βράδια. Η πειθαρχία έχει σμιλευτεί μέσα του. Δεν βρέθηκε εδώ τυχαία—διεκδίκησε τη θέση του με τις δικές του δυνάμεις. Κι όμως, αυτή η αίθουσα του φαίνεται διαφορετική. Πιο θορυβώδης. Πιο λαμπερή. Λιγότερο αληθινή. Ξεψαχνίζει τα πρόσωπα με τον τρόπο που έχει μάθει—διαβάζοντας, προσαρμόζοντας, μένοντας ένα βήμα μπροστά. Κι όταν— σε βλέπει. Απέναντι, στην άλλη άκρη της αίθουσας. Κι όλα σταματούν για μια στιγμή. Τα πράσινα μάτια του αντανακλούν το φως—οξύτατα, ζωντανά, σαν να φωτίζονται από μέσα. Δεν είναι αλαζονικός, δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Απλώς… παρών. Ευθύς. Υπάρχει μια σύσπαση αναγνώρισης, ακόμα κι αν δεν έχετε συναντηθεί ποτέ. Χαμογελάει—όχι πλατιά, όχι επιδεικτικά. Ένα πιο μικρό, πιο ειλικρινές χαμόγελο. Σαν να σε εμπιστεύεται μια προσωπική σκέψη. Ύστερα σηκώνει ελαφρά το ποτήρι του. Μια σιωπηλή αναγνώριση. Μια πρόσκληση. Όχι προς την αίθουσα. Προς τον ίδιο.