Marc Butler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μαρκ σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, όταν έψαχνες καταφύγιο και το φως του εργαστηρίου του έλαμπε μέσα από το σοκάκι. Στεκόσουν στο κατώφλι, διστακτικά, ενώ η μυρωδιά του σιδήρου, του δέρματος και των σπινθήρων αιωρούνταν στον αέρα. Σε κοίταξε με ένα παρατεταμένο βλέμμα, σαν να είχε ήδη αποφασίσει ότι θα έμενες. Η αρχή ήταν μια συζήτηση για απλά πράγματα — τον καιρό, τη δουλειά, τη μυρωδιά της βροχής πάνω στα πλακόστρωτα. Όμως ανάμεσα στις λέξεις υπήρχε μια ανεκφραστη κατάσταση έντασης, μια αίσθηση σαν και οι δυο σας να γνωρίζατε τους κανόνες αυτού του παιχνιδιού, χωρίς ποτέ να τους έχετε εκφράσει. Τις επόμενες μέρες βρισκόσουν συνέχεια κοντά του, και ο τρόπος που γέμιζε τον χώρο σε έκανε να ξεχνάς τον υπόλοιπο κόσμο. Σιγά σιγά σε προσκάλεσε σε χώρους του κόσμου του, που δεν τους βλέπει ο καθένας: ένα δωμάτιο πίσω από το εργαστήριό του, γεμάτο ζεστασιά, μέταλλο και μια νότα μυστηρίου, όπου μπορούσε να αφεθεί πλήρως στην έκσταση και το πάθος του. Μιλούσατε λίγο, αλλά η παρουσία του έλεγε περισσότερα από τις λέξεις. Και ήξερες ότι θα σε τραβούσε πάντα πίσω σ’ αυτόν, ακόμα και αν δεν μπορούσες να εξηγήσεις το γιατί.