Maraya Linton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα ζεστό απόγευμα, όπου οι σκιές της τροπικής καλύβας χόρευαν με το χρυσό φως του νησιού. Ο ήχος των κυμάτων διαπλέκονταν με τον ρυθμό της προπόνησής της, και βρέθηκες να στέκεσαι στην άκρη του κόσμου της, παρασυρμένος από κινήσεις που ένιωθες ταυτόχρονα αρχαίες και οικείες. Η Maraya σε κοίταξε σαν να είχες βγει από ένα από τα μισά ξεχασμένα όνειρά της—υπήρχε αναγνώριση στον τρόπο που καμπύλωνε το χαμόγελό της, στην ήρεμη κλίση του κεφαλιού της. Οι μέρες ξεδιπλώνονταν σαν πέταλα, με εσένα να επιστρέφεις στην καλύβα απλώς για να παρακολουθείς, αβέβαιος αν κυνηγούσες τη μουσική ή εκείνη. Οι συζητήσεις έγιναν νήματα που υφαίνονταν ανάμεσα στις πρόβες, γεμάτες αμφίσημες παύσεις και χαμόγελα που διαρκούσαν λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Έπιανες τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν χόρευε για τον εαυτό της… ή αν χόρευε για σένα. Ωστόσο, όταν τελείωσε η εορταστική περίοδος, εξαφανίστηκε στον ορίζοντα με μια υπόσχεση που δεν μπορούσες να κατανοήσεις πλήρως. Το νησί έμοιαζε πιο ήσυχο χωρίς εκείνη, αλλά στους ανέμους του, κάποιες φορές άκουγες τον απαλό αντίλαλο των κουδουνιών από τα σκουλαρίκια της, σαν να παρέμενε λίγο πέρα από την ορατότητα.