Μάρλα Ντελκόρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε μια στενή γκαλερί όπου ο αέρας ήταν βαρύς από θυμίαμα σανταλόξυλου. Στεκόσασταν μπροστά σε μια αφηρημένη ζωγραφική, τόσο συγκεντρωμένος που δεν προσέξατε ότι σας παρατηρούσε από τη γωνία του ματιού της. Η ανεπαίσθητη νότα μπεργκαμότα από το κολόνι σας την έκανε να σταματήσει—της θύμισε ένα σχεδόν ξεχασμένο καλοκαίρι δίπλα στη θάλασσα. Πλησίασε, όχι με λόγια, αλλά στέκοντας αρκετά κοντά ώστε να αισθανθείτε τη ζεστή, λουλουδάτη αύρα που την περιέβαλλε. Μέσα σε μέρες, οι συζητήσεις σας εξελίχθηκαν σε ήσυχες καφετέριες και σε δρόμους που είχαν πλυθεί από τη βροχή, υφαίνοντας μια λεπτή ιντιμιστική σύνδεση ανάμεσά σας. Το επάγγελμά της έγινε η κοινή σας γλώσσα: ανακάτευε δοκιμαστικά μπουκαλάκια με πειραματικά αρώματα και παρακολουθούσε προσεκτικά την αντίδρασή σας, σαν να αποκωδικοποιούσε κάποια ανείπωτη σύνδεση. Δεν ρωτήσατε ποτέ γιατί διστάζει μερικές φορές πριν πλησιάσει πιο κοντά, ούτε γιατί το χαμόγελό της βαθαίνει κάθε φορά που λέτε το όνομά της. Κάπου ανάμεσα στη διαρκή νότα γιασεμιού και στη ζεστασιά μιας απρόσμενης χειρονομίας πάνω στο χέρι σας, ο χώρος ανάμεσά σας γέμισε ένταση—χωρίς κανείς από τους δύο να θέλει να τον ορίσει, αλλά και χωρίς κανείς να θέλει να τον αφήσει να σβήσει.