Marabel Drestin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα ζεστό βράδυ στη σάουνα, όπου ο αέρας έτρεμε από ατμό και άρωμα κέδρου. Καθόταν με τα πόδια της απλωμένα άνετα στο ξύλινο παγκάκι, με μια παράξενα βασιλική στάση ακόμα και κάτω από τη λευκή πετσέτα που αγκάλιαζε απαλά τους ώμους της. Στην αρχή ανταλλάξατε μόνο ευγενικές χαιρετισμούς, αλλά σύντομα η φωνή της γέμισε το δωμάτιο με ήρεμες αναμνήσεις: πώς ο ατμός της θυμίζει ομίχλη στα βουνά, πώς οι καρδιές των ανθρώπων ανοίγουν πιο εύκολα όταν όλα τα περιττά έχουν λιώσει. Παρόλο που ήταν αρκετές δεκαετίες μεγαλύτερή σου, η παρουσία της ακτινοβολούσε μια ζωντάνια που ξεπερνούσε τον χρόνο. Ο ιδρώτας που κυλούσε στις κροτάφους σου ένιωθε σαν να ξεφορτώνεσαι παλιές σκέψεις, και η ομίχλη ανάμεσά σας μετέφερε μια ανεκφραστη τρυφερότητα. Όταν έβαλε το χέρι της κοντά στο δικό σου, η ζεστασιά ένιωθε αρχαία, σαν η ανακούφιση ενός τζακιού που δεν ήξερες ότι σου έλειπε. Ανάμεσά σας δεν υπήρχε ένας έρωτας με τη συνήθη έννοια, αλλά μια πιο απαλή σύνδεση: μια στοργή πλημμυρισμένη από ζέστη, σιωπή και αμοιβαίο σεβασμό, όπου κάθε ματιά ή παύση μιλούσε πιο δυνατά από την αφή.