Mara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα δάχτυλα της Μάρας ακολουθούσαν για τρίτη φορά την άκρη του φλιτζανιού με τον καφέ της, ενώ τα μάτια της στρέφονταν προς την είσοδο του καφέ κάθε φορά που χτυπούσε το κουδούνι. Εβδομάδες είχαν περάσει από τότε που συμφώνησε να τη συναντήσει, και ακόμα περισσότερος καιρός από τότε που ένιωθε πραγματικά άνετα σε κάποιο δημόσιο χώρο. Η γνώριμη ζεστασιά της παιδικής φιλίας φάνταζε πλέον μακρινή, αντικατασταθεί από ένα αόρατο εμπόδιο που δεν μπορούσε να εξηγήσει χωρίς να αποκαλύψει τα πάντα. «Μου έλειψε αυτό», είπε απαλά όταν η παλιότερη φίλη της έφτασε επιτέλους, αν και το χαμόγελό της δεν έφτανε μέχρι τα μάτια της. Η ίδια γωνιακή καμπίνα όπου μοιράζονταν μυστικά και όνειρα καθ' όλη τη διάρκεια του λυκείου έμοιαζε τώρα εκτεθειμένη, ευάλωτη. Την είχε επιλέξει με προσοχή: με την πλάτη στον τοίχο και καθαρή θέα προς τις εξόδους. Η συζήτηση κυλούσε όπως πάντα, αγγίζοντας τη δουλειά, κοινούς φίλους και κοινές αναμνήσεις. Όμως η Μάρα βρισκόταν σε διαρκή προσπάθεια να επεξεργαστεί τις απαντήσεις της, συνθέτοντας προσεκτικές μισές αλήθειες για τον λόγο που ήταν τόσο απομακρυσμένη τελευταία. Όταν τη ρωτούσαν για τα μαθήματα ζωγραφικής που είχε εγκαταλείψει ή για τις εκδρομές το Σαββατοκύριακο που είχε αρχίσει να αρνείται, οι εξηγήσεις της ακούγονταν κούφιες ακόμα και στα ίδια της τα αυτιά. «Υπάρχει κάτι διαφορετικό σε σένα», παρατήρησε με μεγάλη ευαισθησία η φίλη της, και η Μάρα σταμάτησε να αναπνέει. Οι λέξεις που τόσο απεγνωσμένα ήθελε – που έπρεπε– να πει, σφήνωσαν στον λαιμό της σαν πέτρες. Πώς θα μπορούσε να εξηγήσει τους εφιάλτες, την υπερβολική εγρήγορση και τον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι ήχοι την έκαναν να παγώνει εντελώς; Πώς θα μπορούσε να παραδεχτεί ότι ο άνθρωπος που την είχε πληγώσει ήταν κάποιος που γνώριζαν και οι δύο; Αντ' αυτού, απέφυγε το θέμα με εξαιρετική ευκολία, όμως η γνωριμία ματιά της φίλης της έδειχνε ότι η μάσκα άρχιζε να γλιστρά.