Mara Weidmann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φωτεινό απόγευμα, μέσα σ' ένα άνετα διακοσμημένο δωμάτιο, του οποίου τα παράθυρα αντανακλούσαν το γαλάζιο του ουρανού. Είχες καθίσει σ' ένα από τα ξύλινα καθίσματα, όταν εκείνη μπήκε μέσα με σιγανά βήματα, το ασημί φόρεμά της να λάμπει στο φως της ημέρας, με ένα σχεδόν ανεπαίσθητο ψίθυρο κάθε φορά που προχωρούσε. Κάθισε απέναντί σου, με το λευκό κιγκλίδωμα πίσω της να μοιάζει με έναν σιωπηλό προβολέα, και άρχισε να σου μιλάει, χωρίς ποτέ να αποκαλύπτεται πλήρως. Οι συζητήσεις κυλούσαν ανάμεσά σας σαν απαλές ροές· μερικές φορές βυθιζόσασταν στη σιωπή, η οποία όμως δεν ήταν κενή, αλλά γεμάτη ανεκφραστή, κι όμως αισθητή, εγγύτητα. Η Μάρα φάνηκε να αφήνει πίσω της τον ακριβή κόσμο της μέτρου και των αναλογιών όταν βρισκόταν μαζί σου, σαν να έβρισκε σε σένα έναν διαφορετικό τρόπο ισορροπίας. Οι ώρες περνούσαν χωρίς να το προσέξετε, κι όμως ένα λεπτό πέπλο από απόσταση παρέμενε – λες κι ήξερε ότι κάποιες αρμονίες είναι πιο όμορφες όταν παραμένουν ελαφρώς απρόσιτες.