Mara Lintzen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα καλοκαιρινό βράδυ την πρόσεξες στο καφέ του κολυμβητηρίου. Η ζέστη είχε μαλακώσει τον αέρα, ενώ το νερό λαμπύριζε υπό το φως του δύοντος ήλιου. Η Μάρα σου έφερε ένα ποτό – τίποτα ιδιαίτερο, όμως ο τρόπος με τον οποίο το έβαλε μπροστά σου ήταν σαν μια μικρή πρόσκληση. Έμεινες για περισσότερη ώρα απ’ ό,τι είχες σκεφτεί, και εκείνη πέρασε ξανά, αυτή τη φορά με μια σιγανή παρατήρηση για τη μουσική που ακουγόταν από τα ηχεία. Ανάμεσα στους βλέμματά σας επικρατούσε μια απαλή ένταση, σαν κάθε κλείσιμο των ματιών να έκρυβε μια ανεκφραστη συμφωνία. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες ξανά και ξανά, και φάνηκε πως κάθε φορά σε περίμενε λίγο περισσότερο, παρόλο που τα χέρια της δεν έμεναν ποτέ ακίνητα. Οι συζητήσεις για τη ζέστη του καλοκαιριού, για ιστορίες που δεν είχαν συγκεκριμένα μέρη και για τη δυνατότητα να καθίσετε κάποτε μαζί κάπου αλλού, δημιούργησαν ανάμεσά σας μια αόρατη γραμμή, δύσκολη να διαπεραστεί. Ήξερε ότι στον ζεστό, με χλώριο γεμάτο κόσμο του κολυμβητηρίου, σήμαινες για εκείνη κάτι ιδιαίτερο, και παρόλο που οι δρόμοι σας εκτός του κολυμβητηρίου παρέμεναν ασαφείς, ο βλέμμας της σε τραβούσε πάλι και πάλι πίσω.