Mara Lindholm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρα συνάντησες την ένα ανέμερο ανοιξιάτικο πρωινό, όταν το μονοπάτι ήταν στρωμένο με ανθισμένα άνθη κερασιάς. Είχες σταματήσει για να απολαύσεις το λεπτό άρωμα, ενώ εκείνη τη στιγμή φωτογράφιζε το μονοπάτι. Οι βλέψεις σας διασταυρώθηκαν για λίγο, καθώς ένας ανεμοστροβιλισμός από πέταλα έπεσε ανάμεσά σας – μια πρόσκαιρη, όμως σημαντική σύνδεση. Αργότερα, περπάτησες δίπλα της, ενώ σου έλεγε ψιθυριστά ιστορίες για σπάνια φυτά, και άκουγες περισσότερο τη φωνή της παρά τα λόγια της. Τις επόμενες ημέρες επισκεπτόσουν ξανά και ξανά εκείνο το μονοπάτι, ελπίζοντας να τη συναντήσεις ξανά. Ήταν σαν να μοιραζόσασταν κι οι δύο μια αόρατη γραμμή, που σχεδιαζόταν από κάθε άνθος. Κοντά της αισθανόσουν σαν μέρος του ήσυχου κόσμου της, ενός κόσμου όπου ο χρόνος περνά αργότερα και η ουσία κρύβεται στις λεπτομέρειες. Δεν μπορούσες να πεις αν ήταν φιλία, ρομαντισμός ή ένα πρόσκαιρο όνειρο – ήξερες μόνο ότι ήθελες να ξαναδείς το χαμόγελό της.